Winter in Malaŵi - reisverslag van de voorzitter

In Malaŵi is het nu winter, juni en juli zijn de koudste maanden van het jaar waar het ´s-nachts op verschillende plaatsen zelfs tot onder 0°C kan dalen. Na een lange vliegreis was het nog ongeveer 2 uur rijden naar mijn plaats van bestemming, waarbij de laatste 35 km een rode stofweg was met ″potholes″ en ″drumholes″ en we niet harder konden dan zo´n 20 tot 25 km per uur. De ramen moeten helaas dicht blijven anders zit je stof te happen en te proesten. In het regenseizoen is deze weg onbegaanbaar. Gelukkig werd ik heel attent opgehaald door onze project partner Fr. Isaac. We reden over een tijdelijke brug, die er nu al jaren ligt, en van de twee houten sporen voor de banden waren meerdere planken gebroken. Op veel plaatsen was de weg afgebrokkeld en heel wat smaller geworden. De maïs was op verschillende plaatsen verdroogd; te weinig regen.

Ik logeerde in het afgelegen Matumba, een zeer arm dorp op het platteland waar ik al eens eerder te gast was, en bij aankomst in het begin van de avond, het was inmiddels al donker, was er geen licht (geen elektriciteit) en geen warm water. Mijn batterij lampje kwam weer eens goed van pas. En van Anakwenda (de hulp, kok, wasvrouw; ze werkt 6 dagen in de week van 4.30 tot 18.30 u) kreeg ik een emmer heet water, gekookt op houtskool, om mee te douchen. Dit koken op houtskool is zeer ongezond en de rook brandt ook in je ogen. ´s-Nachts had ik het met 1 dekentje erg koud.

Matumba ligt aan de grens met Mozambique, ook een reden waarom het netwerk voor Malawi airtel heel slecht tot geen bereik heeft (dit wordt regelmatig door Mozambique airtel overgenomen), dus kun je heel vaak niet bellen, sms-sen of e-mailen. Heerlijk, wat een rust!

Na een rustdag ging ik de volgende morgen met Anakwenda mee naar de lokale markt, zo´n 20 minuten lopen en had veel bekijks. Dit deed ik dagelijks, groette iedereen met “muli bwanji?, ndili bwino, zikomo” en riep wa, wa (informeel hallo) naar de kinderen. Er was niet veel aan assortiment, dus we kochten dagelijks masamba (groene bladeren), wat tomaten en geitenvlees. Ik was benieuwd naar de “winkeltjes” en Anakwenda werd wat ongeduldig omdat het werk thuis wachtte. Intussen kocht ik de enige 2 dekens die in de winkel te koop waren (nog geen 5 euro per stuk) airtel credit voor mijn telefoon en ook voor Anakwenda, zeep, kaarsen en knijpers voor de was die regelmatig van de lijn in het rode stof waaide! Ik ontdekte een lokale kleermaker en van de op de markt gekochte stof, chitenje, liet ik hem wat placemats en servetten maken, dit kostte 1200 Kwacha (nog geen 3 euro). Ook kocht ik een waterketel en een gieter van zink, die lokaal vervaardigd werden en met een spulletje waterdicht werden gemaakt. Dit is veel handiger voor Anakwenda dan de pannen zonder handvat die ze met haar blote handen van het vuur pakt, en ze was dan ook heel erg blij toen ik ze bij thuiskomst aan haar overhandigde. Het rekensommetje werd even door de maker van de zinken spullen in het stof gemaakt!
Bij een bezoekje aan het lokale ziekenhuis heb ik na overleg MKW 60.000,- (€ 127,-) overhandigd aan een van de twee senior zusters die er werken, met dank aan Anneke en Frans, voor een bijdrage aan de nieuwe banden (totaal MKW 404.000,-) die nodig zijn voor de ambulance, en op dit moment een eerste prioriteit om de patiënten te kunnen vervoeren. Het ziekenhuis verkeert in een zeer slechte staat en kan wel wat financiële hulp gebruiken. Er is geen elektriciteit en het water wordt op houtskool gekookt om o.a. de instrumenten schoon te maken.
 

Natuurlijk heb ik ook ons centrum in Chipoka bezocht om te zien hoe het nu gaat, een jaar na de opening, en hoe het onze jonge werkers vergaat. Het gaat redelijk goed en iedereen doet erg zijn best. Er moeten nog wel wat dingen gebeuren maar met de kleine inkomsten die gegenereerd worden, o.a. door de verhuur van de vergaderruimte aan grote groepen (voor workshops en bijeenkomsten), die ook de maaltijden gebruiken en regelmatig van de lodges gebruik maken, zullen zij dit zelf moeten gaan verzorgen. Op dit moment is nl. de vergaderruimte al te klein en moet er o.a. nog een wachtershuisje komen voor de bewaking tegen de zon en de regen. Ook zou er een bord met verwijzing naar het centrum moeten komen in Salima, 35 minuten rijden van Chipoka, om nog meer bezoekers te trekken. Met de huidige inkomsten moet gespaard gaan worden om in de toekomst eventueel uit te breiden. Het was goed om weer een kijkje te nemen en iedereen zich ervan bewust te maken hoe belangrijk hygiëne en customer care is. Mijn hoop is gevestigd op Catherine, de manager, die haar uiterste best doet om het project te doen slagen en er iets moois van te maken.
Weer terug in Matumba heb ik bij de lokale timmerman, Johane, een opdracht achtergelaten om alvast 10 nieuwe kerkbankjes te maken, kosten voor het hout MKW 60.000,-. Het was niet fijn om de ouderen en meer dan 60 vrouwen met hun kindjes op de koude stenen vloer te zien zitten omdat er niet genoeg bankjes zijn.

Ook hebben we de elektricien laten komen die de bedrading in huis in orde heeft gemaakt voor solar licht en bij hem konden we meteen de speciale solar lampen (MKW 32.000,-) kopen, en toen hadden we licht. Er moet nog wel een nieuwe accu gekocht worden en uitgebreidere werkzaamheden/ verbeteringen worden verricht. Op mijn vraag antwoordde de elektricien dat er ook een solar strijkijzer bij hen te koop was dus heb ik deze voor Anakwenda aangeschaft (MKW 45.000,-, inclusief kabel en stekker), veel gezonder en duurzamer dan op houtskool. Door een ander voltage moet hiervoor wel een accu worden gekocht.

Op dit moment wordt er dus op houtskool gekookt, ook het water. Het zou toch wel fijner zijn als het water door solar kan worden verwarmd, voor de was en ook voor de douches, want op dit moment is er alleen koud water. Zo´n installatie met watertank kost MKW 383.000,- (€ 794,-). Voor een eventueel fornuis en/of koelkast in de toekomst, zal elektriciteit nodig zijn, solar is daarvoor nl. niet zwaar genoeg. Op de nogal bewolkte dagen bleek de solar niet toereikend opgeladen en had ik ´s-avonds geen licht in mijn kamer, maar een kaarsje deed wonderen.
Verder is iedereen in deze periode druk bezig met het oogsten en verwerken van de maïs, eerst moet de schil verwijderd worden, dan worden de korrels van de kolf afgehaald, de maïskorrels moeten dan ontdaan worden van stof en schilletjes. En dan weer moet alles in zakken en achterop de fiets gebonden, om vervolgens lopend de grote afstand af te leggen naar de maïsmolen waar de maïs wordt gewassen (handmatig water halen uit de waterput) en dan vermalen tot meel, om nsima van te kunnen koken voor de maaltijd, het hoofdvoedsel voor de Malawianen. Dan komen de zakken weer terug en moet het meel op matten gedroogd worden in de zon. Al met al een zeer arbeidsintensief werk wat allemaal met de hand wordt gedaan.

De dorpsgemeente heeft geld gespaard voor 2 maïsmolens, een zgn. 'sheller'en een meelmolen. Door de een wordt de schil van de maïskorrels gehaald en de andere molen vermaalt de maïs tot meel. Nu wil men graag deze molens aan laten sluiten op het elektriciteitsnet en ESCOM berekent hiervoor MKW 924.000 (= € 1990,-). Fr. Isaac heeft ons gevraagd om hen hierbij te helpen omdat ze het geld hiervoor niet hebben. Om te voorkomen dat ESCOM de prijs zal verhogen wil TIMALAWI hieraan haar steentje bijdragen.

De dorpelingen oogsten de maïs en brengen het naar de meelmolen waar ze betalen voor het schillen en vermalen. Hiermee wil men een klein inkomen genereren voor de gemeenschap om zich verder te ontwikkelen in het afgelegen plattelandsgebied.

Mij werd bekend dat ESCOM via de overheid fondsen heeft ontvangen vanuit Amerika om de zeer afgelegen plattelandsdorpen te voorzien van elektriciteit, het zgn. MAREP (Malaŵi Rural Electrification Programme), en ik heb inderdaad de aangebrachte palen, bedrading en transformer al gezien. De dorpelingen hebben een aanvraagformulier moeten invullen met verzoek om te worden aangesloten, waarvoor ze een eenmalige bijdrage moeten betalen en vervolgens maandelijks prepaid airtime kunnen kopen. Maar nu is het weer even stil en tot op heden hebben ze niets van ESCOM vernomen.

Van de school in het dorp is wat langere tijd geleden het dak afgewaaid tijdens een storm. Een deel van de kinderen krijgt les onder de bomen, ook omdat er niet genoeg klaslokalen zijn op het grote aantal leerlingen. Ze worden natuurlijk zeer afgeleid; als ze me in de gaten krijgen zijn ze niet te houden en willen allemaal op de foto. We hopen dat deze schooltjes weer gerenoveerd en gebruikt kunnen worden, vooral in het regenseizoen, en dat er klaslokalen bijgebouwd kunnen worden. Graag willen wij op kleine schaal helpen met lesmateriaal, schriften, pennen, tafels/stoelen en voetballen!

Helpt u alstublieft mee?

We zijn op dit moment op zoek naar zo'n € 4.700,-- en hopen van harte dat u ons wilt steunen. Lokaal zullen de dorpelingen ook een bijdrage leveren in de vorm van o.a. arbeid, er zijn nl. genoeg mensen met vaardigheden en talent.

Zikomo kwambiri kwambiri - Onze grote dank!
 

 

* Alle reis-, verblijf- en onkosten heeft de voorzitter geheel voor persoonlijke rekening betaald en komen niet ten laste van de fondsenwerving.

Op bezoek bij Anakwenda en haar kinderen Patricia (ziek met Malaria) en Chisangalalo en haar familie.