Research internship in Chipoka, Malawi

Malawi – TIMALAWI

Na twee mooie maanden mee te hebben mogen maken in het warme hart van Afrika, Malawi ben ik veel ervaringen rijker en denk ik met weemoed terug. Nederland is weer koud en grijs en het lijkt of de tijd voorbij vliegt, zo snel gaat het hier allemaal. De vriendelijke en vrolijke mensen in Malawi, waar het een gewoonte is dat je iedereen gedag zegt en even stopt voor een praatje tegenover het Nederland waarbij je ieder straal voorbij loopt en nog net een glimlach gunt. Het zijn twee totaal verschillende werelden, tegenwoordig beide in crisis als we de nieuwskoppen moeten geloven. Staan de Nederlandse kranten vol met de Euro-crisis, bezuinigingen en demonstraties tegen het kapitalisme. In Malawi kampen ze al jaren met een economische crisis, Groot-Brittannië die zijn subsidies intrekt, werkloosheidscijfers zijn hoog en het steeds erger wordende brandstofprobleem haalt elke dag de krant. ‘Er is een gebrek aan natuurlijke bronnen in Malawi, we zijn afhankelijk van anderen,’ vertelt Bisschop Kanyama. ‘Ook missen we de technische expertise, kennis en de juiste middelen om onze economie te stabiliseren, op het moment daalt onze munteenheid; de Kwacha en wordt alles in de supermarkten duurder.’

De meeste mensen in Malawi leven dan ook van hun eigen veld, waar ze voornamelijk maïs op verbouwen om nsima van te maken. Nsima is een erg vullende maïspap wat bij elke maaltijd wordt geserveerd, want geen nsima bij een maaltijd betekent niet gegeten. De Malawiërs kunnen enkel één keer per jaar oogsten, omdat ze afhankelijk zijn van de regens die slechts eenmaal per jaar het land tot een oase maken, als een geschenk uit de hemel. Het is altijd hopen dat de regens voldoende zullen zijn voor een goede oogst en dus voor voldoende voedsel zorgen voor het hele jaar. Het was daarom mooi om te zien hoe de lokale bevolking, dicht bij het dorp waar ik verbleef, een irrigatieproject was gestart. Met veel inspanningen is het ze gelukt om in het droge seizoen ook te kunnen oogsten, een zware last die ze niet meer hoeven te dragen, met de hongersnood van 2001-2002 nog steeds in het achterhoofd.

Ook het project dat stichting Timalawi financiert gaat voorspoedig. Elke dag wordt er hard gewerkt en is er vooruitgang te zien. De vergaderzaal en het restaurant staan er al en op het moment zijn ze de lodges aan het bouwen. Het speciale aan dit project is dat het is geïnitieerd en wordt uitgevoerd door de lokale bevolking, daarnaast leveren ze ook een eigen financiële bijdrage. Het verantwoordelijkheidsgevoel voor het slagen van het project is dan ook hoog onder de mensen die ik heb geïnterviewd. Ze voelen zich erg betrokken en denken dat dit hun kan helpen om als kerkgemeenschap zelfvoorzienend te worden. Nu is de grote en invloedrijke kerkgemeenschap in Malawi erg afhankelijk van donors voor de verschillende projecten die ze uitvoeren samen met  hun commissies voor onder andere landbouw en gezondheid. Ze proberen hun gemeenschap vooruit te helpen en problemen aan te pakken door kennis te verspreiden.

Ondanks alle problemen waar het land mee kampt, zijn de mensen alleraardigst en vrolijk. Toen ik een week ging "backpacken" richting het noorden om een bezoek te brengen aan het mooie Lake Malawi en een game reserve, voelde ik mij overal erg welkom. De mensen zijn erg behulpzaam en als vrouw alleen voelde ik me veilig en heb ik veel nieuwe mensen ontmoet. Ik heb erg genoten van de mensen en alle mooie natuur die Malawi te bieden heeft. Op Lake Malawi heb ik zelfs een rode volle maan zien opkomen uit het water, het was een prachtig gezicht. Veel ervaringen en spullen (ze hebben prachtige houtsnijwerken en sieraden) rijker ben ik blij dat ik deze reis heb mogen meemaken. Ik heb de wereld van een andere kant gezien en mijn ogen geopend voor de onvermijdelijke oppervlakkigheid en het onvermijdelijke individualisme waarmee men hier in het Westen in Nederland zijn leven leidt. We zijn er allemaal schuldig aan en kunnen zeker nog veel leren in het waarderen van het leven.

November 2011/Serena Olij
 

 

Interview with Selina and Alfonso, Lilongwe
 
What I would like to research is how the local community benefits from TIMALAWI Foundation and the 'multifunctional development centre'.
I would like to know how the local community experiences and sees TIMALAWI Foundation and the 'multifunctional development centre. What are their ideas about development and do they think that TIMALAWI Foundation can make a difference for them? And does this match with the ideas and goals which TIMALAWI Foundation and the multifunctional development centre has set for themselves?

My research question is up till now: How does the local community experience the roll of the TIMALAWI Foundation and the 'Multifunctional development centre' in Chipoka, Malawi?

In answering this question I have to make sure that I speak to different groups of villagers. That’s why I need to speak to the organization of the centre; such as the leader of the project, the people who run the centre, staff etc. Also I would like to speak to the village people who live near the centre. Using semi-structured interviews I hope to learn more about the Foundation, the centre and the local people. Most of the interviews will probably be in English, when necessary I will try to use an interpreter. Besides interviews I will make participant observations as a part time volunteer, only when needed, because the project has to be executed by the local community. In preparation for my research interviews I will read some literature. I have selected the book by David Mosse: ‘Cultivating Development: An ethnography of aid policy and practice’. For more information on professor Mosse see: http://www.soas.ac.uk/staff/staff31472.php

Serena