Reisverslag - september 2016*

Malaŵi in september. Het is erg droog, stoffig en warm. In Matumba is het ’s-nachts koud en heb ik een extra deken nodig, maar overdag schijnt de zon weer en is het heet.

Als ik onder de douche ga, vaker met koud dan met warm water, zet ik mijn sandalen ook maar meteen onder de douche, die zien nl. ook elke keer weer rood van het stof.

Na een vriendelijk doch dringend verzoek van Fr. Isaac (met kennis van zaken en altijd op zoek naar vooruitgang) aan het kantoor van de president, wanneer zij Matumba gingen aansluiten op het elektriciteitsnet, is een groep afgevaardigden van de regering poolshoogte komen nemen en waren toen overtuigd van de noodzaak.  Immers de Amerikaanse overheid had al langer geleden een immens bedrag aan Malawi gedoneerd om ook alle verafgelegen plattelandsdorpen aan te sluiten op het elektriciteitsnet, de kabels hingen er vorig jaar immers al. Ook in Matumba leeft een grote gemeenschap, gaan 1400 kinderen naar school en bevindt zich een gezondheidscentrum dat wel hulp kan gebruiken. Iedereen kan nu in ieder geval prepaid electriciteit kopen, voor zover beschikbaar natuurlijk.
De slogan van Escom luidt nog steeds “towards power today, every day”. Deze luidde nl. eerst “Power everyday”! Omdat de elektriciteit wordt geleverd door een “hydro power system”, dat zich in Blantyre bevindt, betekent dit, dat opnieuw niet iedereen tegelijkertijd van elektriciteit kan worden voorzien en worden delen in het land op verschillende tijden bewust afgesloten. Er valt te weinig regen en ook het waterniveau in Lake Malawi is gezakt. In Matumba hebben we bijna elke dag zonder stroom gezeten en was er gelukkig een solar alternatief voor het licht. Soms ging ’s-avonds ineens het licht op elektriciteit aan, terwijl iedereen al naar bed was!
Helaas zijn onze 2 maïsmolens nog steeds niet aangesloten; eerst was de aansluiting niet goed, volgens ESCOM, en nu is het wachten op de juiste meter, waarvan niet bekend is of deze nu al wel of niet door ESCOM is besteld! We weten dat het er gaat komen, alleen nooit wanneer!


2015                                                                zoek de verschillen .......                                              2016

Nu ook nog de weg naar Matumba verbeteren, al is het maar met gravel, wat zou dat fijn zijn want in de hitte met de ramen van je auto dicht te moeten zitten om geen stof te happen is geen pretje en je wilt ook niet teveel water drinken onderweg anders moet je achter een boom (eh ... verdroogd bosje); om de 35 km afstand te overbruggen rijd je 1,5 uur op een stoffig pad, met grote potholes en in het regenseizoen is deze weg zelfs onbegaanbaar. Ook de zgn. tijdelijke bruggen zijn al jaren tijdelijk en zullen dat nog jaren blijven, in steeds slechter wordende staat, jammer genoeg.

In Matumba heeft Fr. Isaac samen met zijn lokale gemeenschap voor nog een kleine vooruitgang gezorgd, met hun eigen bijdrage en financiële hulp van een grotere Europese organisatie; de schoolgebouwtjes zijn gerenoveerd! Er was alleen geen les voor de kinderen, want, en dit is nog nooit eerder gebeurd in Malawi, de leraren staakten. De overheid, die voor de salarissen moet zorgen, had hen al drie maanden niet uitbetaald!

Het was weer een bijzondere tijd; tijdens mijn verblijf ging de waterpomp kapot, begaf de generator het en kreeg de auto een mankement. Gelukkig had ik mijn portemonnee meegenomen en kon de waterpomp meteen worden gemaakt, in plaats van te moeten wachten tot er wat geld gespaard is. Het is echt niet fijn als je met je hoofd en haar in het sop staat en de toilet niet door kunt spoelen omdat het water op is. En ook voor de rest heb ik een helpende hand geboden.

Ondanks dat Anakwenda nu een elektrisch fornuis heeft moet ze bijna elke dag toch haar pannen weer van het vuur halen om verder op houtskool te koken en in de ontzettend ongezonde rook zitten. Dat doet werkelijk pijn aan je ogen.

Omdat er nu (soms) elektriciteit is heb ik het enige Philips stoomstrijkijzer (25 euro = 25 briefjes van 1000 kwacha) wat te koop was in de winkel in Lilongwe voor Anakwenda gekocht, die maar wat blij was met zo´n mooi ding. Ze bleef nu tot ´s avonds heel laat strijken (terwijl ze 's-ochtends al om 5 u was begonnen) want ja, je wist niet of je de volgende dag ook weer stroom had. Met Anakwenda deed ik dagelijks de boodschappen op de lokale markt in het dorp, elke dag dezelfde blaadjes groente! Voor de uitgebreidere boodschappen moet je in Lilongwe zijn en voor de verandering had ik Anakwenda meegenomen, dit was voor het eerst in haar leven naar de grote stad, en hebben we samen geluncht en een ijsje gegeten! Ook maakte ze van de gelegenheid gebruik om aan mij zeep en bodylotion te vragen, dit was voor haar een luxe.


 


 


Klik hier voor een filmfragment

Er vond een week lang een voorbereidende introductie plaats voor zo'n 140 kinderen om hun 1e communie te doen. Een groep van 39 meisjes en jongens verbleef intern, omdat de afstand naar hun huis, 1,5 uur lopen (sommigen op blote voeten), te ver was om elke dag te lopen. Ze zagen er nogal mager en wat verwaarloosd uit (met alleen een deken en een (soms te grote) rugzak om, en ik kocht madasi (soort oliebollen die langs de weg worden verkocht voor wat inkomsten) en bananen voor ze, weliswaar kreeg ieder kind een half exemplaar, want ik had er maar zo'n 67 stuks van elk kunnen vinden. De volgende dag kocht ik biscuitjes en limonadesiroop bij het lokale winkeltje. Twee tengere meisjes haalden water bij de waterpomp en zo deed ik de limonadesiroop in een grote emmer en teil, waaruit we dan met plastic bekers het drinken aan de kinderen gaven. En uit dankbaarheid werd er voor me gezongen en gedanst! De eigenaar van dat winkeltje was trouwens ook de timmerman en bij hem heb ik voor Anakwenda een bijzettafeltje laten maken, omdat ze alsmaar op de grond zit om het eten te koken.

En voor de 39 kinderen die "intern" verbleven kocht ik bij Grace in de bijbelwinkel flesjes fris, ze mochten zelf de kleur uitkiezen (geel was ananas en oranje sinaasappelsmaak) en de meesten kozen groen, geen idee welke smaak dat was! Ik was volgens mij de grootste klant van Grace. Er was een meisje van 11 die voor deze groep de maïspap kookte! De kinderen (meisjes) worden al heel snel volwassen omdat ze vroeg wordt geleerd mee te helpen in het huishouden. Bij ons mogen meisjes van 11 lekker naar school en buiten spelen.

In het gezondheidscentrum is nu ook licht op solar gerealiseerd, een mooie, kleine vooruitgang. En van een persoonlijke donatie (170 euro) hebben we de nodige medicijnen gekocht met dank aan Anneke en Elizabeth. Er zijn eigenlijk nog veel meer medicijnen nodig en we hopen een beetje op uw financiële steun hiervoor.

Een mooi intermezzo was een bezoekje aan Mount Moulanje (in het zuiden) waar veel theeplantages zijn. Op de Sitemwa estate, al van vader op zoon eigendom van een Schotse familie, worden maar liefst 15 soorten thee gemaakt. Je zou trouwens denken dat het koeler is in de bergen, maar niets was minder waar, overdag was het ook daar erg warm, te warm om de bergen te beklimmen! En ook in de lodge waar ik verbleef draaide de gehele dag de diesel generator (wat een herrie) omdat de elektriciteit er meer niet dan wel was.

                   

Van onze weesmeisjes zal Fygenia het 3e schooljaar opnieuw doen. Door haar epileptische aanvallen heeft ze veel lessen moeten missen. Gelukkig was er plaats voor haar op een andere school, waar ze afgelopen maandag is begonnen. Deze school staat dicht bij een ziekenhuis, mocht er snel hulp nodig zijn. Rachael gaat het 4e (laatste) jaar doen, Magdalena, die afgelopen jaar op de valreep Hotel Management heeft kunnen studeren (er was voor haar onverwacht nog 645 euro beschikbaar), wil nu graag de examenklas doen hiervoor. En Zabera, die het afgelopen jaar thuis een handje moest meehelpen, wil graag een ICT studie gaan doen. Ondanks hun pogingen zijn ze er jammer genoeg niet in geslaagd een klein baantje te vinden om zelf wat geld te verdienen. Het is erg moeilijk om werk te vinden. Graag willen we hen helpen met de studiekosten en zijn nog op zoek naar zo'n 1.400 euro. Intussen heb ik ze allemaal wat zakgeld gegeven (ieder 6.000 kwacha = 7 euro) en in Lilongwe wat schoolspullen (mijn persoonlijke bijdrage) voor ze aangeschaft. Ze zijn erg enthousiast en dankbaar dat ze de kans krijgen om een studie te volgen.

Namens hen zijn wij u ook zeer dankbaar voor uw betrokkenheid en bijdrage. Zikomo kwambiri!

* Noot: alle reis- en verblijfkosten, en ook alle andere gemaakte kosten heb ik voor persoonlijke rekening genomen en komen niet ten laste van de fondsenwerving.

Van de voorzitter