Meer lezen over Malawi !

Beschrijving van dit boek:

2002, Stel je voor, je bent 14 jaar, woont in Malawi en door een grote droogte moet je niet alleen maanden overleven met een kleine maaltijd per dag, maar kan je ook niet meer naar school omdat er eenvoudigweg het geld niet voor is. Via TED kreeg ik het boek The Boy Who Harnessed the Wind in mijn bezit. Een fantastisch verhaal over een jongen van 14 in Malawi die dit meemaakte en vanuit die omstandigheden een werkelijk wonder creŽerde.

William (geb in 1987) groeide op in een boerengezin en had altijd een nieuwsgierigheid over hoe dingen werkte. Samen met zijn neef haalde hij radioís uit elkaar en kon ze na verloop van tijd zelfs maken. Een grote droogte veranderde echter alles. Door de grote ontbossing die in Malawi gaande is was het natuurlijke ritme van de seizoenen veranderd. Waar normaal in december de regentijd begon bleef het nu droog. Droogte betekent geen eten en Malawi werd hard getroffen. De ouders van William konden het schoolgeld niet meer betalen, dus hij moest van school. Om bij te blijven met zijn vriendjes begon William de bibliotheek te bezoeken. Daar vond hij een boek over windmolens. Dit boek veranderde zijn leven. Opeens vielen bij hem allerlei kwartjes. Wanneer het land geÔrrigeerd kon worden zou zijn vader niet meer afhankelijk zijn van het regenseizoen. Er was dus een pomp nodig die het water uit de grond kon halen en met een windmolen zou hij die pomp kunnen aandrijven. Voor ons zijn dit vanzelfsprekendheden, maar voor William was het een openbaring. Hij verdiepte zich in de plaatjes van het boek. Hij ging op de lokale vuilnisbelt op zoek naar materialen en hij begon een windmolen te bouwen.

Iedereen om hem heen dacht dat hij gek was geworden, dat hij net als de andere kinderen die van school moesten en niets meer te doen hadden, marihuana was gaan roken. Maar William had een idee, een visie en hij liet zich door niets en niemand tegenhouden. De windmolen die op het boek stond was door iemand gemaakt, dus hij zag geen beperking dat hij dit ook kon doen. En hij deed het. Met een windmolen gemaakt van een scala aan weggegooid materiaal creŽerde hij licht door de wind.

Uiteindelijk werd het verhaal opgepikt door de plaatselijke krant en via een geweldige samenloop van omstandigheden stond hij opeens op het podium van TED zijn verhaal te doen. Zijn droom is gerealiseerd. De windmolen is verbeterd, er is een gat geboord en nu pompt de windmolen vers water uit de grond omhoog en is er het hele jaar eten. Ook zijn andere droom is werkelijk geworden. Hij heeft de kans gekregen zijn opleiding af te maken en dat is nu zijn belangrijkste focus. Om met zijn kennis meer te doen voor zijn familie, dorp, land en continent.

William Kamkwamba woont nu in Zuid-Afrika. William Kamkwamba - Wikipedia

 

Beschrijving van dit boek:

In dit dorp belandt niemand bij toeval. Mensen die hier wonen, zijn aan het zicht onttrokken. Wie zegt dat ze bestaan?
Dickisoni is een doorsneedorp in Malawi. Zonder daken van golfplaat. Zonder ossenkar. Zonder groot vee. En zonder de zekerheid dat er morgen te eten is.
In een stijl die zo kaal is als de huizen beschrijft Dick Wittenberg in Binnen is het donker, buiten is het licht een jaar uit het bestaan van dit dorp. Een leven in alledaagse armoede zoals dat voor de helft van de wereldbevolking normaal is. De melaatse oude man. De jongen met de banjo. De man met de twee vrouwen. Hoe redden ze zich?
Het dorp leeft op als er opeens genoeg maÔsmeel en kunstmest is. Maar de weduwe met de stinkende dekens komt niet vooruit, wat ze ook doet. De jaloerse echtgenoot aast op gruwelijke wraak. Alleenstaande vrouwen zijn niet veilig. Dit dorp van de armen is rijk aan geheimen. De foto's van Jan Banning onderscheiden zich door hun verstildheid en oog voor detail. Ze laten de bewoners in al hun waardigheid zien.
Dick Wittenberg (1953) is journalist. Hij werkte voor NRC Handelsblad als Philips-specialist, sportverslaggever, correspondent in Groot-BrittanniŽ en buitenlandredacteur. Voor zijn reportage in het maandblad M van NRC Handelsblad, getiteld 'Het gezicht van de armoede', kreeg hij vorig jaar de Dick Scherpenzeel Persprijs en de Vlaamse Filip Decock-prijs, en werd hij genomineerd voor de Prijs voor de Dagbladjournalistiek.
Jan Banning (1954) studeerde geschiedenis en is fotograaf. Hij maakte diverse boeken, waaronder Sporen van oorlog, en publiceert in vele binnen- en buitenlandse media, onder meer in NRC Handelsblad. In 2004 won hij een World Press Photo Award voor zijn serie over bureaucratie in India. Voor zijn aandeel in 'Het gezicht van de armoede' ontving hij de Dick Scherpenzeel Fotoprijs en een eerste prijs in het kader van De Zilveren Camera.

Recensie(s)

Een journalist en een fotograaf besluiten om een kroniek van de armoede te maken. Ze kiezen voor een arm dorp in Malawi. Tijdens het eerste bezoek van enkele weken leven zij zoveel mogelijk als de dorpsbewoners. Ze bezoeken ieder huis, nemen interviews af, fotograferen de mensen. Na publicatie in NRC Handelsblad komt er een stroom aan giften op gang. De journalist gaat nog driemaal terug om te zien wat de giften teweeg brengen. Dit is een indringend en tegelijk boeiend geschreven kroniek van de armoede, maar ook van respect voor de armen, hun ploeteren, hun dromen, hun geheimen. Tekst en paginagrote foto's in kleur hebben reeds verschillende prijzen gekregen. Een boek in de beste tradities van de journalistiek: objectief en empathisch, observerend en analyserend.

Harrie M. Leyten
 

Beschrijving van dit boekje:

In het najaar van 2005 vertrekt een groep Tilburgse studenten voor een studiereis naar het Afrikaanse land Malawi. Daar worden ze hard geconfronteerd met de hongersnood, die miljoenen Malawianen bedreigt. Ze staan voor de keus: niets doen, omdat hulp toch geen zin heeft, omdat geld altijd verkeerd terecht komt, omdat alles aan de strijkstok blijft hangen. Of een actie op touw zetten om een deel van de hongerende bevolking - met name kinderen - aan voedsel te helpen.
Nu honger een gezicht heeft gekregen, kiezen ze voor de tweede optie. Het thuisfront wordt gemobiliseerd. Familie, vrienden en bekenden geven geld. Sponsors worden aangezocht. De media worden ingeschakeld. Scholen zetten acties op en zamelen nog meer geld in. Tegelijkertijd worden in Malawi voorbereidingen getroffen om voedsel in te slaan en uit te delen. Een bijna onmogelijke logistieke operatie in een door en door arm land zonder fatsoenlijke infrastructuur - maar het lukt. Nu krijgen dertienduizend kinderen van twee basisscholen dagelijks een voedzame portie maÔspap, evenals enkele duizenden bewoners van afgelegen dorpjes. De mensen in dit verhaal hadden ook niets kunnen doen, en niemand had het hen kwalijk genomen. Dan was de ramp die Malawi trof de zoveelste voetnoot in de geschiedenis geworden. Maar ze doen wel iets. Ze laten bovenal zien dat betrokkenheid en hulp wel degelijk het verschil kunnen maken tussen leven en dood. Hoe ze te werk gingen, wat ze dachten en voelden, welke tegenslagen ze moesten verwerken en welke successen ze behaalden leest u in deze bundel. Opdat ook anderen, als zij voor dezelfde keuze staan, datgene doen wat voor onmogelijk wordt gehouden.

Recensie(s)

Een groep Tilburgse studenten maakt in 2005 een studiereis naar het Afrikaanse Malawi. Geconfronteerd met een hongerende bevolking zet een aantal reisgenoten een project op. Het doel is om via het inzamelen van geld in Nederland de honger te lenigen. Tot nu toe is honderdduizend euro opgehaald: zeventigduizend gaat naar dertienduizend schoolkinderen en dertigduizend naar driehonderd gezinnen in drie dorpen. Het boek vertelt in een viertal bijdragen het relaas van dit project, telkens voorafgegaan door ervaringen van betrokkenen ter plaatse. Een hartverwarmend project, ook al is het niet geschikt voor structurele verandering. Goed verzorgde uitgave, met zwart-witfoto's. Voor een brede lezerskring.

(Biblion recensie, Drs. J.L.A. Versteijnen)

 

Beschrijving van dit boek:

Er is enorm veel westerse ontwikkelingshulp richting Afrika gegaan, de afgelopen vijftig jaar. En het lijkt niets te helpen: de armste landen worden alleen maar armer. Volgens Dambisa Moyo is die hulp misschien wel de belangrijkste oorzaak van de ellende. Want in plaats van te stimuleren, werkt financieel eenrichtingsverkeer verlammend en het zijn steeds de verkeerde bedrijven en politici die ervan profiteren. Maar Moyo is niet pessimistisch - ze schetst een derde weg voor Afrika, met ideeŽn die ontleend zijn aan successen in AziŽ en Zuid-Amerika, die het ook voor elkaar hebben gekregen zonder westerse goodwill. Zoals Niall Ferguson het formuleert in zijn voorwoord: 'Meer Moyo en minder Bono!'

 

Dambisa Moyo is geboren in Zambia; zij woont nu in de Verenigde Staten.
Dambisa Moyo - Wikipedia